تاریخچه دیانت بابی و بهائی

 تاریخچه دیانت بابی و بهائی :

دیانت بابی در سال ۱۲۶۰ قمری (۱۸۴۴ میلادی) توسط سید علی‌محمد شیرازی، ملقب به باب، در ایران آغاز شد. او خود را پیامبر جدید خواند و ظهور موعود بعدی یعنی «من یظهره‌الله» را بشارت داد. پس از اعدام سید باب در تبریز و سرکوب شدید پیروانش، بیشتر بابی‌ها به آیین بهائی گرایش پیدا کردند.

رویدادهای مهم :

آغاز دعوت: در سال ۱۸۴۴ میلادی، سید علی‌محمد شیرازی دعوی خود را در شیراز اعلام کرد.
شهادت باب: در تیرماه ۱۲۲۹ خورشیدی، سید باب در تبریز تیرباران شد.
درگیری‌ها و سرکوب: پیروان بابی در نقاطی مانند نیریز، زنجان و قلعه شیخ طبرسی با حکومت قاجار درگیر و سرکوب شدند.
تحول به دیانت بهائی: حضرت بهاءالله مقام موعود بابی را آشکار کرد و جامعه بابی را به آیین بهائی هدایت نمود.

دیانت بهائی در قرن نوزدهم میلادی در ایران و به عنوان ادامه و تکامل آیین بابی آغاز شد. این آیین توسط میرزا حسینعلی نوری، ملقب به بهاءالله، بنا نهاده شد و هدف اصلی آن اتحاد نوع بشر و صلح جهانی است.

ریشه‌ها و پیدایش

آیین باب: سید علی‌محمد شیرازی، معروف به «باب»، در سال ۱۸۴۴ میلادی (۱۲۲۳ خورشیدی) در شیراز ظهور کرد و آمدن فرستاده بعدی الهی را مژداده داد.
نقش بهاءالله: میرزا حسینعلی نوری از پیروان برجسته باب بود که در سال ۱۸۶۳ میلادی ادعا کرد همان موعود مورد نظر باب است.

دوران رهبری و توسعه

عبدالبهاء: عباس افندی، پسر ارشد بهاءالله، رهبری جامعه را بر عهده گرفت و تعالیم پدرش را در غرب و شرق گسترش داد.
شوقی افندی: نوه دختری عبدالبهاء به عنوان ولی امر بهائیان، سازمان‌دهی جهانی جامعه بهائی را هدایت کرد.
بیت‌العدل اعظم: از سال ۱۹۶۳ میلادی (۱۳۴۲ خورشیدی)، شورای عالی ۹ نفره به نام بیت‌العدل اعظم مدیریت جهانی این دیانت را بر عهده دارد.